دامؤن (شعری از زنده یاد محمدولی مظفری)
یته دار، یته داره، اگرن ریشه اونی یته صاف ˇ خوشکاته دشت ˇ میئن،
یا خاس ˇ کو توکالی به گل دَبون، یا اگر پا اون ˇ شی، چپر ؤ سیم پایه
جی رها بّبون، یته دار، یته داره... اگرن خاله اونی سرجیر ئابؤ
تورش ؤ شیرین بار بیَره یا اگر ولگ اون ˇ بون سیا ساینه بدَره،
یته دار خو سامؤن ازه نامیه دار بَبون هَنده رن، یته داره، یته نه،
بهره خَسه بؤ کسان ˇ ره، یته دار ˇ هَندی بهره رَسانه.
یته دار ؤ یته دار ؤ یته دار، چند ته داره، اگرن ریشه اوشانی هر جایی
به گل دَبون، یا اگر هر یته خاله شکن بار بیَرن، همه نامیه دار ببون
هنده رن، چند ته دارن، چندته نن، بهره خسه بؤ کسان ˇ ره،
چند ته دار ˇ هندی بهره رسانن.
بون یه روزان یه نفر خودشه بهره واسر چند ته دار
ˇ
گرداگرد ˇ چپر ˇ جی بتینه، بهره خسه بؤ کسان ˇ را بلته وابینه؛
ئو وقت ده چند ته دار چند ته دار نیه، یته باغه؛ باغی گه مَنِن
همه اونی دار ˇ باران ˇ یه درزین توک بَچشن، یا اونی ساینه
دیمان یه فیچؤمه بنیشن.
چند ته دار ؤ چند ته دار ؤ چند ته دار، دامؤنه؛ دامؤنی گه ده
نتونه یه نفر خودشه بهره واسر چَپر ˇ جی اونی دؤر ˇ بتینه،
بهره خسه بؤ کسان ˇ را بلته وابینه، دامؤنی گه ده چپر مننه
اونی تورش ؤ شیرین باران ˇ خشکازه گؤلیکؤن ˇ ره جغابینه،
یا اونی ولگ ˇ ساینه، عرق بؤگوده جؤنان ˇ جی واهینه،دامؤنی
گه ده چَپر مننه اونی داران ˇ رهایی هگیره، جؤن پناهی وَگیره.
فارسی واگردان:
جنگل
یک درخت، یک درخت است، اگر هم ریشه اش در یک صحرای
خشک، یا بر قله کوهی بی آب و علف به گل باشد، یا اگر پایش از
پرچین و سیم خاردار رها باشد، یک درخت، یک درخت است...
اگر هم شاخه اش خم شده باشد و میوه های ترش و شیرین بدهد
یا از برگهایش در زیر آن سایه درست کنند، یک درخت در سرزمین
خود حتی اگر درخت مهمی باشد ، باز هم یک درخت است،
یکی است، برای کسانی که می خواهند از آن استفاده کنند،
به اندازه یک درخت بهره می رساند.
یک درخت و یک درخت و یک درخت، چند درختند، اگر هم
ریشه هایشان هر کجا به گل باشد، یا اگر هر کدام آنقدر میوه بیاورد
که شاخه هایش
در حال شکستن باشند، همه درختان مهمی باشند بازهم،
چند درختند، چندتا هستند،، برای کسانی که می خواهند از آنها استفاده کنند،
به اندازه چند درخت بهره می رسانند.
این امکان وجود دارد که روزی یک نفر به خاطر نفع خودش
به دور چند درخت پرچین بکشد، راه و دروازه کسانی که می خواهند
از آنها استفاده کنند را مسدود کند، آنوقت دیگر چند درخت ، چند
درخت نیستند، یک باغند؛ باغی که همه نمی توانند میوه های
درختانش را به اندازه نوک سوزنی بچشند، یا در زیر سایه هایش
مدت کوتاهی استراحت کنند.
چند درخت و چند درخت و چند درخت، جنگل است؛ جنگلی
که دیگر یک نفر برای نفع شخصی اش نمی تواند پرچین دورش
بکشد و راه کسانی که می خواهند از آن استفاده کنند را مسدود نماید،
جنگلی که دیگر پرچین نمی تواند میوه های ترش و شیرینش را از
گلوهای خشک شده دریغ کند یا سایه برگهایش را از تن های
عرق کرده بگیرد، جنگلی که دیگر پرچین نمی تواند آزادی درختان
و جان پناهیشان را بگیرد.
