خؤجیر دیم

تی دومبال تور ˇ دیل موجه خؤجیر دیم

                           ندأره سؤن شؤ ؤ روجه خؤجیر دیم

کمان ئابرو میجیک تی تش بزه تیر

                          دَنئگئن تش می کندوجه خؤجیر دیم

یه میننه رحم ˇ چؤره جی تر ئاکون

                             نَخوشان ناجه یه نوجه خؤجیر دیم

چوته می داده اؤشنؤوی وَرأدی

                           ژیویر می آسومانسوجه خؤجیر دیم

تی سینه مئن دیل ˇ تأدی دره سنگ

                           مگر دیل هَندی دوروجه خؤجیر دیم

هارانی کو به کو دامان به دامان

                         می ساده دیل تی پاموجه خؤجیر دیم

بئن گه سوتته میله جی ئی ساعت

                             امی واسر کفن وئوجه خؤجیر دیم

بیه ده بی وفایی جی وگیر دس

                           می دیل تی ورجه آموجه خؤجیر دیم

بدؤن هنده می ئی سر مردنˇوخت

                           تی نام ˇ جی مَچه دوجه خؤجیر دیم

فارسی واگردان ادامه مطلب ˇ مئن

ادامه نوشته

چور-چؤر-چَوَر

اگر خیلی با کشاورزان و کشاورزی بیگانه نباشید احتمالا عبارات

« چؤؤر ئابؤن» را در شرق گیلان و « چَوَر ئاشؤن» را در غرب

گیلان به مفهوم «بایر شدن و کشت نشدن زمین» شنیده باشید.

در قسمتی از شعر « مام جعفر» زنده یاد شیون فومنی که در آن ترکیبی

از زبانهای گیلکی و فارسی به کار گرفته شده داریم " وختی دیهات

بنجاق ˇ برزیگره، چَوَر چرا واستی بجارش بره؟" یعنی "وقتی که

روستا سرمایه کشاورز است چرا باید زمینش بایر شود (و کشت نشود)" .

در شعر « دؤنی مو کئه ره خؤنم» زنده یاد محمد ولی مظفری

نیز داریم " دؤنی مو کئه ره خؤنم ، دؤنی مو کئه دؤخؤنم؟

اونی گه خو زورˇ جی چؤری گل ˇ نرم ئاکونه" یعنی " می دانی

من برای چه کسی می خوانم، می دانی من چه کسی را صدا

می زنم؟ کسی که با قدرت خود زمین (سفت) بایر را نرم می کند"

( گویا در ترانه ای که زنده یاد پوررضا از این شعر خوانده

این قسمت سانسور شده ! ). جالب اینجاست که در مازندران به نوعی

گیاه «چور» ( در بعضی گویش ها چایر، چور ˇ واش) می گویند

که در صورت کشت نکردن زمین به سرعت سطح زمین را می پوشاند.

تصاویر زیر مربوط به گیاه «چور» است که در « چؤری زمین»

می توان آن را پیدا کرد !