رنگ-جهت-عیب

اگر جیرئ واژاکان شَمرئ آشنا نیه شاید هینئ واسیرئ کئ

 مناطقئ دیلم نشینئ شی هیسئ... شَمَرنی اگر چیزی

 دؤنین مَرئ راهنمایی بؤکونین ...

رنگؤن:

 سور،سورخ=قرمز   نیلئ=نیلی   کاش=نارنجی  

 مو^سی،بور=خاکستری(و^صدایی بین ای و او)

 رَش=قهوه ای  سیا=سیاه  سفید=سفید 

زرد،کَرپئ(کنایی)=زرد  کاس=آبی روشن  کؤبود=آبی تیره

  سَبز=سبز احتمالئ ضعیف دَهم کئ "سیل" بر وزن بیل،

 سبز معنی بَده مثلا غورباقاسیل(خزه سبز دریایی) یا

 آغوزسیل( پوسته سبز گردو). هر چیز دؤ رنگ نی،

 گیلکی مئن گونن کلاچ(ابلق).البته ویشتَر سفید و سیا

 "کلاچ" گونِن ؤ مثلا سورخ ؤ سفید بونئ سورخئ کلاچ..

جهتؤن:

خورتاو،افتو ورس=شرق    آفتو زردی=غرب 

نِسار،نِسا،نؤسوم=جنوب  نکسیا=شمال 

نسار گیلکی زوانئ مئن،سیانئ(جایی که آفتاب به آن

 نمی تابد)،نمناک جا نی معنی دَهه.

عیبؤن:

جوت=دارای لکنت زبان بودن   کول توک=قادرنبودن

تلفظ سین و شین        کؤممئ،پاچ=قد کوتاه بودن  

گاچ=پیچیدگی دست و پا    چکِر=لمس    شَل=شَل

کول=ناتوانی در درست راه رفتن(البته کول چَنته

 معنی ده دَرئ 1-دوش،شانه 2-برآمدگی،تپه 3-کند

 بودن ابزار)   کور=کور   کر=کر   وِر=گیج    لو^چ=پیچیدگی

 چشم(و^ صدایی بین او و ای)   کتیر= برآمدگی وپایین

 افتادگی لب پایین    لَبج=پایین افتادگی لب بالا

لَسمئ=آویزانی شکم

لهجه؟؟؟

به نظر شما خیلی زشت است وقتی یک گیلک زبان

 میگوید "ماتور" در حالی که فارسها میگویند "موتور"؟

آیا لبتان را با دندان میگزید وقتی به جای "همیشه"

 میگوید "همیشک"؟زمانی که به "دل" میگوید "دیل"

 خجالت میکشید و برایتان کسرشان است؟

اگر اینطور است باید به عرضتان برسانم که:

 اولا: هر بنی بشری که گنگ نیست و به یکی از صدها

 گونه زبان این دنیا سخن میراند باید خجالت بکشد،

 چون هر کلمه دخیلی که وارد زبانی میشود گویشوران

 آن زمان با توجه به آواها و الگوهایی که از پیش داشته اند

 آن را تغییر میدهند تا بتوانند به سادگی ادایش کنند!

مثلااگر فارسها به "داکتِر"میگویند "دُکتر" یا انگلیسی ها

 میگویند "تلویژین" ولی فارسها میگویند "تلویزیون" و

 ایتالیاییها و فرانسویها گونه دیگری تلفظ میکنند اینها

 همه باید از خجالت سر بالا نکنند!!عربها ضرب المثلی

 دارند که مضمونش اینگونه است: وقتی کلمه ای وارد

عربی شد آنچنان با آن بازی کن که عربی بشود.

دوما: شاید برایتان جالب باشد که "همیشک" در پهلوی

 دقیقا به همین صورت ادا می شده است.شاید یک

 گیلک زبان راحت از هر گویشور دیگری بفهمد که

 "همیشک سوج" در پهلوی به آتشکده میگفتند.در

پهلوی به "دیل" ، "دیل" میگفتند،نمی گفتند "دل".

یا "تل" گیلکی در پهلوی "تهل" بوده تلخ نبوده است!!

وصدها واژه دیگر در زبانهای قدیمی ایرانی که در گیلکی

 امروز موجود است.

حال اگر ما به زبان پیشینیانمان پایبندتر بوده ایم یا طبق

 الگوهای زبانی خودمان کلمات دخیل را ادا میکنیم باید

 خجالت بکشیم که لهجه داریم؟!آیا یک فارس میتواند

 مانند ما گیلکی بگوید؟کسانی باید خجالت بکشند

 که با وجود داشتن زبانی پربار در دو قرن سکوت به

 فرزندانشان عربی آموختند و همچون نوکران و کلفتان

 عربی گفتن را مایه افتخار خود می دانستند..کسانی

 باید سرافکنده و شرمگین باشند که باعث شدند وقتی

 یک سند خانه را باز میکنیم از فراوانی لغات عربیش،

 چیزی از آن سردرنیاوریم نه منی که به زبان نیاکان

 بزرگم گب میزنم.

گیلکی نیاز به آموزش دارد

ابتدا میخواستم چند واژه زیبای گیلکی را که از ماهیگیران

 در عید نوروز امسال یادگرفتم معرفی کنم که عبارتند

 از بادهای: دشت وا(باد از شرق)، گیله وا (باد از غرب)،

 سرتوک (باد از شمال)، گرمش (باد از جنوب) و واژه های

 پندامه (آبی که از موج دریا در رودخانه بالا می آید) و

 چلکام (مه روی دریا و زمینهای کشاورزی) اما بعد با

کمی تامل دریافتم که چلکام از چلک+ام تشکیل شده

 که یک اسم دیگر را تولید کرده است وخدا را شکر

 میکنم که دیده مرا در گیلان با این فرهنگ و زبان

 زیبا به جهان گشود. تصمیم گرفتم کمی در مورد

 پسوندهای گیلکی صحبت کنم ولی چون تحصیلاتی

در این مورد ندارم حتما ناقص و احتمالا با اشکال

 و ایراد باشد و امید وارم صاحبنظران مرا راهنمایی کنند.

 "ئِر" و" ئَر" از هر فعلی اسم (صفت مفعولی)

 درست میکند: بَدئِر(دیده شده)- بَپوتَئَر(پخته شده)

"ا" مانند: جورا(به سمت بالا)- مئنا(به سمت داخل)

"ام" مانند چلکام(مه) -بندام(گرفتار)

"ال"از فعل اسم میسازد مانند کفتال(زمینگیر) –

موردال(مردار)

"ک" مانند مورد اول است و بیشتر در جلگه بکار

میرود مانند بَدوتئَک(دوخته شده)

"ئِک "و"ئَک"برای تحبیب و تحقیرمانند می پائک

(پای من) و نیز بعد از اشاره و معرفه سازی 

 مانند : ئو سوئِکئ سر(روی آن کوه)

"چی" مانند: خجیرچی –خوردناچی(خوردنی –

لیاقت خوردن را دارا بودن)

"شا" پسوند لیاقت بعد از بن فعل یا مصدر مانند:

 خوردشا(قابل خوردن)-دئشا(قابل دیدن)

" ؤن" و" کؤن"و"ان" برای جمع بستن مانند هیماکؤن

(هیزمها)- داران(درختها)

 "دَکین"پسوند زمانی به معنی" به هنگام"

مانند:همادکین(هنگام آمدن)- شؤدَکین (هنگام رفتن)

"دَرکی"پسوند موقعیت و مکان مانند: سر دَرکی

(از سمت بالا) – دِل دَرکی(از سمت داخل)

"ئ" و"ی" نسبت دادن مانند:لکئ دؤم(دامی که

 در کنار دریا کار میگذارند) و معرفه کننده

می کرکئ(آن مرغ من)

"ش"مانند چورش(بارانی که از مه میبارد)-خوندش

(همان اوخان یا پژواک است)

"جور"پسوند شباهت و رنگ:تورئ جور(مانند دیوانه ها)-

 کاشئ جور (نارنجی رنگ)

"چم"پسوند شباهت در مورد داشتن حالتی مانند :

 موذی چم (مانند موذی ها)

"گا"و"گئ" پسوند  مکان مانند:بیجارگئ-کوگا(محفل)

-وزنگئ(گیجگاه)

"جیک" به نظرم این نیز پسوند شباهت باشد مثل

 میجیک که به معنی مژه است که از می(مو)+ جیک

 درست شده یا درجیک که به معنی پنجره میباشد

 شاید به معنی کوچک نبز باشد یعنی در جیک به

 معنی در کوچک شاید هم جزو اسم باشد و پسوند نباشد.

"جار"پسوند مکان مانند: گالیجار(محل رویش گالی)-

بیلی جار(محل نگهداری اردک)

بررسی واژه ها و دستور زبان گیلکی جای کار فراوان

 و تحقیقات گسترده در قلمرو این زبان را داراست .

کثرت گویشهای زبان گیلکی که شاید بین دو روستای

 مجاور متفاوت باشد گنجینه عظیم و متاسفانه بکری

 را بوجود آورده که با وجود کارهای ارزشمند هنوز

 منابع کامل و جامعی در رابطه با این زبان وجود ندارد.

پسوندهای فراوان دیگری نیز وجود دارند که به ذهن

 من نرسیده یا از گویشهای دیگر گیلکی است امید وارم

 که به زودی کار جامعی در مورد این زبان زیبا بشود .